Sociaal intermezzo

Mijn voornemen aan het begin van dit jaar; Meer sociale contacten maken en onderhouden buiten Facebook.

Oude vrienden opzoeken, familiebanden aanhalen, nieuwe vrienden maken, meer culturele uitstapjes en de "wereld"verkennen.

Na sinds 2016, door mijn handicap in een diep geïsoleerd dal te hebben gezeten, leek de wereld sinds 2019 opeens een stuk vriendelijker en ikzelf een stuk happier met mensen om me heen. De effecten van wat ik kan en niet kan op mijn gehandicapte arm waren ook een stuk beter in te schatten en daardoor beter mee te leven..

Samen met manlief  deed ik al aan stijldansen en daar werd nog het zingen in twee popkoren en country& line aan toegevoegd. Lekker bezig zijn met een hobby én nieuwe mensen leren kennen.

Inmiddels leven we halverwege mei en moet ik eerlijk toegeven dat dankzij de coronamaatregelen mijn voornemen tot nu toe mislukt is, of in elk geval nog niet uitvoerbaar gebleken

Tot de begin maart was er nog geen vuiltje aan de lucht en waren we volop bezig met het plannen van vakantie en culturele uitstapjes tussen beardielogeetjes door, begon ik vol goede moed aan een ( deels online) studie en lag corona nog ver van mijn bed in een nog verder buitenland.

Dat veranderde 3 dagen nadat we binnen ons gezin de moeilijke beslissing moesten nemen ons hondse maatje, die al 14 jaar en 8 maanden ons leven deelde te laten gaan.
Hoe bedroefd ik ook nog altijd ben, hoe blij ook dat ik hem niet, door de corona maatregelen, bij de deur van de dierenarts hoefde af te geven en hij zonder mij naast zich over de regenboog brug moest gaan..
Maar van het ene op het andere moment veranderde door het wegvallen van repetities, danslessen, theatershows, bezoek, mijn wereld weer in het eenzame isolement van na mijn ongeval in 2016.
De stress erom weer "opgesloten te zitten in mijn huis", het verdriet om onze hond en het wegvallen van de fysio zorgden ervoor dat ik weer even onprettig meer zenuwpijn ging ervaren.
Het enige wat daarin rust bracht waren de wandelingen met mijn andere honden.
Al was ( en is) het een vreemde ervaring dat sommige mensen die normaal vol verhalen zitten, nu met een kort goededag op gepaste afstand langs lopen.

Maar het verplichte corona-appèl zorgde ook voor een andere kijk op dingen.
Weer "gedwongen"in dezelfde soort levensstijl als na mijn ongeval besloot ik anders te gaan reageren op de situatie. Consuminderen , recycling en (re)organizing voor mij wel een insteek om dingen anders te gaan doen.
Zeker nu funshoppen en ff naar de winkel voor een" dingetje" niet meer zo eenvoudig zijn.

Het mooie weer stuurde manlief en mijzelf erop uit om eens met een nieuwe blik te kijken naar onze thuisomgeving en we ontdekten plekjes die we  nog niet kenden of simpelweg vergeten waren.
De natuur deed de afgelopen maanden dan ook wel haar uiterste best om haar schoonheid te tonen.
Het gefluit van vogeltjes in de stilte van de milieuvriendelijke wegen, fris ritselend groen blad, prachtige bloemen en stromend water, dat langzaam tot bedaring kwam na de stormen in februari.
 ( goed die muis in onze tuin, die hoefde niet ;) ).

Facebook werd dus nog niet verbannen, maar een vast onderdeel van mijn streven contact te houden en te leggen.
In de stress van het leven begon mijn dichterlijke inspiratie ineens weer op te borrelen (en ik nam zelfs het lef om een gedicht in te sturen naar een wedstrijd).
En meezingen met de radio tijdens het huishouden, zoals ik vroeger ook deed toen de kids klein waren is weer ingevoerd. Met af en toe een dansje in de keuken....
om in beweging te blijven natuurlijk, hè!

Met een huis waar nog altijd van alles te doen valt aan (achterstallig) onderhoud, creatieve inslag en interieur en tuin inspiratie, ben ik begonnen met de uitvoering van "2020, het jaar van de klus"

En als straks dit sociaal intermezzo weer verder gaat in een nieuwe couplet, dan ben je als familie, nieuwe of al wat langere vriend(in) natuurlijk welkom voor een gezellig onderonsje in mijn opgepimpte thuis.

Op weg naar Zero Waste

In de media is het momenteel een hot item;
 de plastic soep. 

De verloedering van de natuur. 

Wateren en hun bewoners die letterlijk stikken door de aanwezigheid van miniscule plastic deeltjes die blijkbaar na tig jaren nog altijd niet zijn vergaan.
De roep volgt. Om minder afval te gaan produceren. En dan met name alles dat van plastic of met plastic is te gaan vermijden.

Op weg naar Zero Waste... 
Voor een beter milieu. Om de leefomgeving van mens en dier ook in de toekomst gezond te houden

Iets om weer serieus over na te gaan denken...

In onze gemeente kun je sinds een paar jaar plastic, metalen en drankkartons gescheiden aanbieden voor inzameling ( PMD-afval). Daarnaast hebben we zo'n container voor GFT en rest afval.

Toevallig is pas geleden de rekening voor gemeentelijke belastingen in de bus gevallen.
En met "maar"134 kg ( 6x gezet) restafval per jaar voor een huishouden met 4 volwassenen en diverse dieren valt het "slechte afval"dus wel mee. 
GFT is wel veel...597 kilo. Van dieren verschonen, tuinonderhoud,  keukenafval. 
Maar er volgt ook het besef dat er aardig wat zakken PMD zijn weggegaan in de loop van het jaar.
Het GRATIS kunnen inleveren van PMD afval  EN het idee dat het dus toch gerecycled zou worden, heeft het bewust omgaan met afval op een laag pitje gezet uit eigen belang. 
Want wat niet bij het restafval hoeft, kost je geen afvalstoffenheffing.

Nu wordt het je in winkels natuurlijk wel erg moeilijk gemaakt om plastic te vermijden. 
Veel produkten, zelfs verse groente en fruit zitten verpakt, ook de biologische. Doosjes bevatten zakjes met voeding en de kosten van milieuvriendelijk verpakte produkten liggen vaak 30-50% hoger. 
Zo ben ik in een ver verleden al ooit overgestapt op pakken of plastic flessen melk omdat de Campina melk, in van die spitse glazen flessen, simpelweg, vanwege de gebruikshoeveelheid te zwaar werden om te slepen en te duur  voor ons toenmalige budget.
(Wil je weten hoe het melkpak in Nederland op de markt is gekomen dan  moet je dit stukje geschiedenis eens lezen; https://www.techniekinnederland.nl/nl/index.php?title=Melkfles_versus_melkpak )

Maar goed.. 
ook anno nu blijven dezelfde redenen nog mee spelen bij het kopen van melk.
Als ik dan toch op weg wil naar zero waste en vooral milieuvriendelijker dan is het in elk geval beter om het tetrapak melk te kopen dan die plastic flessen. Want  niet alleen heeft de productie een lagere voetafdruk op het milieu, ook kan van het pak  zo'n 75% daadwerkelijk gerecycled worden terwijl van alle plastic verpakkingen, zo weet ik nu, alleen de PET versie (deels) hergebruikt kan worden. 
Maar mocht de hoeveelheid melk minder worden, als kinderen de deur uit gaan, dan komt die glazen fles zeker weer in de picture.

Zo zitten manlief en ik op zondagmorgen aan de koffie. 
Een milieubewust gesprek volgt. 
Deels over vroeger. Toen de kinderen klein waren. En ik aan het Consuminderen ging. 
Met kleine dingen zoals gebruikte enveloppen als notitieblaadjes, geen kant en klare maaltijden kopen maar home made cooking, zelf koekjes bakken, regenwater opvangen, tubes open knippen voor het laatste restje, letten op energie en ja..die katoenen luiers wapperend aan de waslijn..

Bij Consuminderen denken de meeste meteen aan een leven op een minimaal financieel budget. 
En, eerlijk is eerlijk, dat was voor mij destijds een reden om er over te gaan lezen.

Maar wist je dat de Consuminderaars eigenlijk als eerste begonnen met Zero Waste?

Ze zweren overdreven luxe af en gaan terug naar wat qua waarden en normen belangrijker is in het huishouden van een gezin. 
Door voor jezelf uit te maken wat genoeg is en achter je keuzes te staan.  
Door bewust om te gaan met grondstoffen, milieu en energie. 
Door alleen dat te kopen wat je echt nodig hebt en verder gebruik te maken van wat je al bezit. (v.b. gereedschap delen, spullen hergebruiken, kleiner wonen,moestuin)
Met het bijkomend voordeel dat je meer kunt doen met minder budget en dus geld kunt ( be) sparen.

 "use it up, wear it out,

   make it do or do without"

Terug naar ons koffie momentje.  
Als manlief naar de keuken loopt om ons nog van een bakkie koffie te voorzien, merkt hij op dat koffiegrut goed is voor in de tuin. 
Maar vervolgt met dat hij me niet wil zien zitten met het open knippen van de senseo pads...

Uhhh... never say never! Uitdaging!

Wist je dat een gebruikte koffiepad zo'n 16 gram weegt? Bij 5 pads per dag wordt er dus 29 kilo per jaar nutteloos in de afvalbak gegooid.
En dat terwijl zuurminnende planten zoals mijn geliefde hortensia's maar ook rozen, gras en tomaten houden van de voedingsstoffen die koffiegrut ze biedt. En tevens houdt het slakken en katten weg uit de tuin. Voor de een afval, voor de ander dus van nut.
Dus bakje gescoord voor naast de Senseo machine en alle koffiedrinkende gezinsleden op de hoogte gesteld...

Besloten om weer achter mijn vroegere idealen te gaan staan en het Consuminderen weer bewust op te pakken in mijn eigen huishouden/gezinsleven.
Op weg naar Zero Waste.  Use less, recycle the rest. 

Dus jullie gaan er zeker hier in mijn blog meer over lezen...
Tenslotte; 

Balans is Alles!

ps; laat de koffie smaken...

Balans is Alles; Ruimte in je kast

Langzaam beginnen de donkere wolkjes na de uitslag van de neurochirurg dat "ik er mee moet leren leven" wat te verdwijnen.

En kan ik wat meer accepteren dat ik voor langere tijd fulltime gezinsmanager ben en het huishouden onder mijn hoede heb op de manier waarop dat nu mogelijk is.

De meeste moeite heb ik nog met het feit dat ik meer tijd kwijt ben voor veel huishoudelijke acties en eigenlijk ook met het idee dat je als huisvrouw de vrijheid hebt om zelf te bepalen wanneer je wat doet..of niet!

Als je in een reguliere baan aan de slag bent, heb je werkuren en pauzemomenten..maar thuis is die structuur vaak ver te zoeken. tel daarbij dan ook nog op dat de activiteit bij mij afhankelijk is van wat mijn gehandicapte hand/arm op dat moment aankan.

Het zijn juist die momenten, dat je gaat nadenken over de efficiëntie van alles binnen je thuis.
Eerder schreef ik al dat ik door het niet kunnen tillen met twee handen dingen soms onbereikbaar zijn geworden.En de kastinrichting niet meer passend is bij mijn huidige situatie.

Kijk bijvoorbeeld hierboven eens naar het blog-plaatje met de twee stapeltjes broeken.
Bij de rechtse stapel is overzicht nihil en moet je dus, om niet alles te kreuken om die ene broek er tussen uit te pakken met twee handen op hopelijke de goede plaats de stapel splitsen.
En dan nog vallen vaak de kledingitems uiteen en kun je weer opnieuw gaan vouwen.
Dus niet echt handig.
Bij het linkse stapeltje zie je meteen waar je favoriete item van dat moment zich bevindt.
Ook bespaar je de helft van de oppervlakte in je kast. Maar voor mij  het belangrijkste; als je er een broek tussen uit haalt, valt niet je gevouwen item helemaal uiteen ( met weer vouwen of strijken ten gevolg)

Natuurlijk vind je online tientallen , zo niet honderden, methodes om op een efficiënte manier je kasten in te ruimen. Ook mijn methode vond ik online, in een japans filmpje.
Als je een handicap hebt is het echter de truc om juist die methodes te vinden die in jouw situatie te gebruiken zijn. (Mijn dilemma dus; de kracht om iets stevig vast te houden  en om op te tillen is links vrijwel nihil).
Maar geloof me, er zijn zoveel verschillende methodes om iets te doen dat het zelfs voor jou mogelijk zal zijn iets te vinden ( en anders vind je zelf wel een methode uit).

Op het plaatje hieronder zie je mijn stappenplan om mijn broeken op een ruimtebesparende manier op te vouwen.

Het vouwen even snel uitgelegd; 1 Begin met het omklappen van de taillebandzijde tot zeg het kruis van de broek. 2/3.vouw dan een broekspijp half dubbel en nogmaals. 4/5. klap nu de broekspijp nogmaals om zodat hij in de omgeslagen bovenzijde verdwijnt. strijk vlak met je hand en herhaal met de tweede broekspijp. 6/7. draai het "stapeltje"om, vouw het kruis stukje plat en klap het geheel dubbel...8. tadaa..je bent al klaar!😊

Voordeel van de zo gevouwen kledingstukken is, dat, je ze ook eventueel  verticaal kunt opbergen in een lade die hoog genoeg is. En alles daardoor toch overzichtelijk blijft. Een manier die Marie Kondo, jullie misschien wel bekend van haar organizing boeken, erg op prijs stelt.

Trouwens in mijn ondergoed lade bleek dat al een super idee, want zo kun je in éen oogopslag zien, waar beide helften van je lingeriesetje zich bevinden.

Nu heb je natuurlijk niet alleen broeken in je kast...

Dus ik ben nog op ontdekkingstocht naar de juiste manier voor mij om ook die shirts, truien, jassen, en meer, handig en compact op te bergen. 

Mijn sokkenlade is trouwens daardoor ook al weer een stuk overzichtelijker. En in het kader van de lenteschoonmaak meteen weer uitgesorteerd ook. Tja..beetje doorgeslagen😏

Wel fijn dat je spullen op kunt ruimen op een manier dat ze nog maar de helft van de originele ruimte innemen. 

Kan er lekker veel meer in mijn kledingkast !😉