zaterdag 23 maart 2019

Balans is Alles; Ruimte in je kast

Langzaam beginnen de donkere wolkjes na de uitslag van de neurochirurg dat "ik er mee moet leren leven" wat te verdwijnen.

En kan ik wat meer accepteren dat ik voor langere tijd fulltime gezinsmanager ben en het huishouden onder mijn hoede heb op de manier waarop dat nu mogelijk is.

De meeste moeite heb ik nog met het feit dat ik meer tijd kwijt ben voor veel huishoudelijke acties en eigenlijk ook met het idee dat je als huisvrouw de vrijheid hebt om zelf te bepalen wanneer je wat doet..of niet!

Als je in een reguliere baan aan de slag bent, heb je werkuren en pauzemomenten..maar thuis is die structuur vaak ver te zoeken. tel daarbij dan ook nog op dat de activiteit bij mij afhankelijk is van wat mijn gehandicapte hand/arm op dat moment aankan.

Het zijn juist die momenten, dat je gaat nadenken over de efficiëntie van alles binnen je thuis.
Eerder schreef ik al dat ik door het niet kunnen tillen met twee handen dingen soms onbereikbaar zijn geworden.En de kastinrichting niet meer passend is bij mijn huidige situatie.

Kijk bijvoorbeeld hierboven eens naar het blog-plaatje met de twee stapeltjes broeken.
Bij de rechtse stapel is overzicht nihil en moet je dus, om niet alles te kreuken om die ene broek er tussen uit te pakken met twee handen op hopelijke de goede plaats de stapel splitsen.
En dan nog vallen vaak de kledingitems uiteen en kun je weer opnieuw gaan vouwen.
Dus niet echt handig.
Bij het linkse stapeltje zie je meteen waar je favoriete item van dat moment zich bevindt.
Ook bespaar je de helft van de oppervlakte in je kast. Maar voor mij  het belangrijkste; als je er een broek tussen uit haalt, valt niet je gevouwen item helemaal uiteen ( met weer vouwen of strijken ten gevolg)

Natuurlijk vind je online tientallen , zo niet honderden, methodes om op een efficiënte manier je kasten in te ruimen. Ook mijn methode vond ik online, in een japans filmpje.
Als je een handicap hebt is het echter de truc om juist die methodes te vinden die in jouw situatie te gebruiken zijn. (Mijn dilemma dus; de kracht om iets stevig vast te houden  en om op te tillen is links vrijwel nihil).
Maar geloof me, er zijn zoveel verschillende methodes om iets te doen dat het zelfs voor jou mogelijk zal zijn iets te vinden ( en anders vind je zelf wel een methode uit).

Op het plaatje hieronder zie je mijn stappenplan om mijn broeken op een ruimtebesparende manier op te vouwen.

Het vouwen even snel uitgelegd; 1 Begin met het omklappen van de taillebandzijde tot zeg het kruis van de broek. 2/3.vouw dan een broekspijp half dubbel en nogmaals. 4/5. klap nu de broekspijp nogmaals om zodat hij in de omgeslagen bovenzijde verdwijnt. strijk vlak met je hand en herhaal met de tweede broekspijp. 6/7. draai het "stapeltje"om, vouw het kruis stukje plat en klap het geheel dubbel...8. tadaa..je bent al klaar!😊

Voordeel van de zo gevouwen kledingstukken is, dat, je ze ook eventueel  verticaal kunt opbergen in een lade die hoog genoeg is. En alles daardoor toch overzichtelijk blijft. Een manier die Marie Kondo, jullie misschien wel bekend van haar organizing boeken, erg op prijs stelt.

Trouwens in mijn ondergoed lade bleek dat al een super idee, want zo kun je in éen oogopslag zien, waar beide helften van je lingeriesetje zich bevinden.

Nu heb je natuurlijk niet alleen broeken in je kast...
Dus ik ben nog op ontdekkingstocht naar de juiste manier voor mij om ook die shirts, truien, jassen, en meer, handig en compact op te bergen. 
Mijn sokkenlade is trouwens daardoor ook al weer een stuk overzichtelijker. En in het kader van de lenteschoonmaak meteen weer uitgesorteerd ook. Tja..beetje doorgeslagen😏


Wel fijn dat je spullen op kunt ruimen op een manier dat ze nog maar de helft van de originele ruimte innemen. 
Kan er lekker veel meer in mijn kledingkast !😉










dinsdag 8 januari 2019

Balans is Alles© - Vlammetje Hoop

2 ,5 jaar inmiddels, nadat mijn gebroken hand een handicap werd.
Steeds maar weer de hoop dat je op een dag wakker wordt en weer gewoon jezelf kunt zijn zoals vroeger. Elk onderzoek, de hoop dat de oorzaak van je handicap gevonden wordt en herstel mogelijk is zodat je van die zenuwpijnen, tintelingen, kramp, de beperkte motoriek, de verminderde kracht af bent.

Van de Nederlandse orthopeed, die vond dat zijn taak in jouw genezing erop zat, nadat de pinnen de botten hadden gerepareerd, naar een linie Belgische artsen.
De orthopedisch chirurg constateert beschadigde pezen in de hand, die echter niet de ( Ulnaris) zenuwproblemen en het onvermogen kunnen verklaren.Er is geen behandeling volgens hem. Leer er maar mee leven! Maar dat doe je niet zomaar...
Als zenuwpijnen zich verder gaan uitbreiden naar de schouder volgt er weer onderzoek..
Hoop...is er op de verkeerde plaats naar de oorzaak gezocht?
De neurochirurg zoekt het in een nekhernia en in de complexiteit van zenuwen in je schouder, de orthopeed, op zoek naar botafwijkingen ( of tumor) kan je alleen mededelen, dat je vergevorderde, zelfs voor een leek zichtbaar op de botscan, artrose hebt in je voeten ( het verklaart veel, leuk als je veel wandelt en stijldanst). De eerdere Ulnaris-beklemming lijkt bij onderzoek spontaan verdwenen,  ook al heb je nog steeds dezelfde pijn. Tot je bij deze laatste geconsulteerde neuroloog terecht komt, die alles van de tafel veegt en nog een laatste EMG voorstelt aan de hand van je verhaal en onderzoeksverleden, maar dan wel door neurologie zelf uitgevoerd.

Intussen maakt de omgeving thuis je wijs dat het misschien wel tussen je oren zit. Maar doet alternatieve therapie af als nutteloos, ook al lijkt ontspanning je meer rust te brengen.
Gefrustreerd ga je proberen dingen te doen om jezelf te bewijzen dat je handicap dus maar een illusie is. Zelfs als je dat moet bekopen met extra pijn en weer de teleurstelling bij een vervolgpoging.
En... het besef dat frustratie en stress je dan wel misschien eenzelfde adrenaline geven, als aan die  EHBO-er die een zwaarlijviger persoon uit een gevaarlijke situatie weet te verplaatsen, maar dat het onmogelijk is om continue onder zo'n stresslevel te blijven doorgaan.
Wanneer je dan voor de zoveelste keer uit zelfs je diepste slaap wordt gehaald met een krampende of"levensloze" arm, omdat je je onbewust op je gehandicapte arm en schouder hebt gedraaid... Nee, dat je je arm na al die tijd soms ontziet om meer pijn te voorkomen is toch een ander iets dan pijn en onvermogen als illusie in stand houden.

Maar het is ook moeilijk om een vrijwel onzichtbare handicap voor de buitenwereld uit te leggen als ze niet kunnen voelen wat jij voelt. Niet kunnen begrijpen hoe gefrustreerd het soms is om een "eenvoudig"iets niet te kunnen doen. En tja, waardoor?

Dus je maakt die afspraak voor de EMG.  Een laatste onderzoek. Een laatste vlammetje hoop op een oorzaak en herstel. Maar het interne stemmetje twijfelt of het niet weer voor niks zal zijn. 50% kans is net zoiets als ; ja of nee!
De EMG verloopt respectvol, stilzwijgend én pijnlijk. Mijn arm neemt echter onverwachts revanche door een spontane slaande reactie. Gevolgd door een "hummm" van uitvoerend neuroloog E, als de opvolgende reactie blijkbaar niet de verwachte is. Een extra naaldje volgt..

En de uitleg bij neuroloog R.
Uit de EMG blijkt dat de Ulnaris zenuw wel degelijk is beschadigd. Alleen niet waar men eerder dacht bij elleboog of schouder. De beschadiging zit namelijk tussen de pols en de pink/ringvinger. Daar waar ooit het bot gebroken was en de pinnen voor herstel ervan zaten. Elk DE mogelijke oorzaak, want, na al die tijd verstreken, is enkel duidelijk dat "iets"daar de zenuwstreng heeft doorboort en alhoewel zenuwen kunnen aangroeien is dat bij mij niet, niet geheel of verkeerd gebeurd, waardoor de informatie overdracht van de Ulnaris heen en weer verstoord blijft.

Vanwege de verfijnde complexiteit van de zenuw daar is een hersteloperatie uitgesloten en de kans dat de situatie ooit nog spontaan zal herstellen, volgens neuroloog R, nihil. Ik ben uitbehandeld.
Dus krijg ik een advies voor pijnstilling en te horen dat ik er echt mee zal moeten gaan leren leven.

Hoeveel mensen zouden net als mij, zolang of misschien nog wel langer, hopen op het vinden van een oorzaak die leidt tot herstel. En steeds weer moeten omgaan met hoop, spanning en teleurstelling.

Hoop. De afgelopen 2,5 jaar vlamde het steeds weer op. Bepaalde toch mijn leven.
" Ik ben niet gek, tussen mijn oren zit het niet...". Er is wel degelijk een oorzaak.
Maar herstel is onmogelijk. Daar MOET ik me bij neerleggen.

Dus............ vandaag heb ik besloten om dat vlammetje hoop definitief te doven.
Voor mijn eigen gemoedsrust!
En ook al zie jij het misschien niet ( meteen)...ik heb een handicap. En kan niet alles of alleen anders. Het is zoals het is.Punt.
Daarmee ga ik aan de slag, werken aan een nieuwe toekomst...
Mijn voornemen voor dit nieuwe jaar!



woensdag 10 oktober 2018

Storm

Naast verhalen en blogcolumns schrijf ik ook gedichten.
Gedichten zijn gedachten. 
Gevoelens in woorden uitgedrukt. 
En jij, als lezer, interpreteert het weer op je eigen manier. Soms herken je het bij je zelf...soms heb je er helemaal niks mee. Voel je vrij...

Storm 
De vlagen sturen me
Overal heen..
Ik zwabber op mijn weg 
Naar voren
En weer terug 
Zijwaarts
En weer recht.

Overal losgewaaide takken
De kilte door mijn jas
Ik verstop me diep in mijn sjaal
En versnel onbewust mijn pas

Ik voel een druppel op mijn wangen
Hoor de regen kletteren op straat
Er vliegt van alles rond
Hoop dat het me niet raakt..

Wat mis ik de warmte van de zon
Zo'n warme zomerbries
Die vrolijke gedachten bracht
En deze donkere dagen
Met haar wind ver weg blies

'n verschil van dag en nacht

De storm
Ze waait maar door
Schreeuwt zelfs in de wind
Maait alles op haar pad
Opdat zij haar weg maar vind

Ging deze storm maar liggen
Stopte met razen rond mijn hoofd..

De wereld weer in balans
Geen wolk meer in de lucht
Geen chaos meer op straat

Ik slaak een diepe zucht
Vervolg de weg die ik gekomen ben
Recht zo die gaat..

Voel de warmte van mijn jas

Iemand groet
Ik kijk op
Daar....
Aan de overkant
En besef dat ik
Ondanks de storm
Toch thuis ben aangeland

Storm @Elizabeth van Mulken-Keur 2018





dinsdag 9 oktober 2018

Een nieuw begin...

Er is een lange tijd geweest dat ik niet heb geschreven voor Balans is Alles.

Voortvarend ging ik van start om te schrijven over mijn leven... 


Ik gebruikte daarbij Wordpress als middel om mijn blog te publiceren. Maar alhoewel velen mij zullen tegenspreken voel ik mij daar niet prettig. Steeds maar moeten zoeken naar hoe je iets moet doen...
Dus besloot ik terug te gaan naar Blogger, waar ook mijn andere blog; levenmetbeardedcollies.blogspot.com zijn roots heeft en welk platform mij qua werken voelt als thuis.
Natuurlijk nam ik een aantal van mijn eerdere Blogcolumns  en heb deze vandaag opnieuw gepubliceerd. Ze zijn ergens geschreven in het afgelopen half jaar....

Vanaf nu hoop ik hier regelmatig te schrijven over mijn dagelijks leven, leuke dingen, de mindere, mijn handicap, mijn  geluk, mijn passies, hobbies en gewoon wat me leuk lijkt.


Ik hoop dat je me wilt gaan volgen en natuurlijk is het helemaal te gek als je eens een keertje een berichtje achter laat ...






Balans is Alles; Sneeuwvlokjes



Afgelopen week plaatste ik als dierenvriend een Snoopy plaatje met deze tekst op facebook. Er dwarrelde sneeuw buiten en ik wilde daarmee iemand een hart onder de riem steken.
Afgelopen nacht liep ik de laatste ronde met de honden en toen sneeuwde het zelfs behoorlijk. Het voelde een beetje wreed.

Net een half uur daarvoor verloor ik namelijk mijn teddy dwerg konijnemeisje Shaw, ongeveer 4 jaar oud. Na twee dagen intensieve zorg van medicatie en dwangvoeding heeft ze het toch niet gered haar spijsvertering weer op gang te krijgen nadat ze geveld was door een zenuwziekte genaamd Cuniculi, die haar achterhand lam legde.

Haar konijnenvriendje Reese is nu alleen ( en boos op mij...)

Ze kwamen halverwege 2016 bij ons wonen vanuit de konijnenopvang, allebei al ruim twee jaar van huis naar huis gegaan omdat men de konijntjes wel leuk vond, maar de verzorging ( van hun lange haren) te veel. Ik zag ze al een paar weken op de webpagina staan en verwonderde me erover dat ze nog steeds geen thuis hadden, deze kleine beige-witte wolbaaltjes.
De opvang bleek specifiek op zoek een thuis die deze verzorging aan zou kunnen. Gelukkig mocht ik ze, door mijn ervaring met mijn andere harige liefdes, de Bearded Collie, meenemen.
Het heeft me vervolgens weken gekost voor Shaw me enigszins begon te vertrouwen zodat ik haar, meestal niet zonder kleerscheuren mijnerzijds, kon borstelen en wassen.
Maar in tegenstelling tot haar vriendje Reese die dagelijks, gewoon tussen de honden door, in de kamer rondhuppelt, bleef dit kleine meisje altijd op haar hoede, wat terughoudend en liever binnen hun drie-etage huis in onze woonkamer.

Sommige mensen zullen nu denken, waarom zo'n heisa om een dier?
In plaats van naar de dierenarts zouden ze waarschijnlijk gewoon een nieuw exemplaar hebben gekocht.
Een dier wordt door hen gezien als een ding en niet als het levend wezen dat het toch echt is.
Of het nu een vogel, een konijn, een kat of een hond is.

Voor mij zijn en blijven huisdieren echter een deel van mijn leven. En sinds mijn ongeval helemaal!

Je kinderen groeien op. In de fase van baby zijn tot middelbare school gaat de zorg van intensief naar steeds wat minder bemoeienis.Tot ze het zelf beter weten en kunnen. En als ze je dan boven het hoofd zijn gegroeid (letterlijk), dan ben je alleen nog maar "Raad en Daad" moeder.

Dieren daarintegen hebben elke dag zorg nodig en zorgen er daarvoor voor, dat je ook als je wat mankeert, door gaat met je dagelijks leven.

Ze willen verzorgd, te eten, een schone slaapplek, aandacht, uitgelaten.

Maar daar tegenover geven ze zoveel terug;

-Het vrolijke geschetter van vogeltjes in je kamer als je bezig bent met je huishouden of het gevoel van een "vol huis"als manlief middagdienst heeft en je in je eentje op de bank zit s'avonds..
-De vrolijkmakende capriolen van een konijntje dat zich verschanst heeft in de grootste hondenmand en het lef heeft om "zijn" stek te "verdedigen"tegen zo'n grote harige hond die 10x zo groot is als hem (en ook nog "wint")..
-De tevredenheid die je voelt als je een klein konijnemeisje hebt gekamd en deze weer mooi fluffy uit ziet...
-het kalmerende gevoel dat je overspoelt als je rustig de tijd neemt om je hond te kammen..
-De agapornisjes die weten dat ze stout zijn als ze weer wat hebben losgepeuterd in hun kooi en zich dan gauw verstoppen achter hun huisje. En hun ondeugende kopjes, die erom heen spieken, als je zegt dat je toch wel weet waar ze zijn..
- de valkparkietjes die gezellig tegen je kletsen en je wel duidelijk maken dat de koffie moet wachten tot ze te eten hebben gekregen..
-Zo'n enthousiaste knuffel omdat je jongste reu superblij is dat je er weer bent, zelfs als je maar 5 minuten weg bent geweest...
-Een stel honden dat rustig om je heen ligt als je je ziek voelt alsof ze je willen beschermen tegen nog meer kwaad of die spontane lebber als je verdrietig bent.
-of zo'n zelfde stel dat blaffend enthousiast over de dijk rent en tikkertje lijkt te spelen met elkaar en niet te vergeten de sociale contacten die je tijdens deze wandelingen door je dieren hebt.

Maar het meest belangrijke dat ze jou voor die zorg terug geven is onvoorwaardelijke liefde!
En het maakt hen niks uit of
je dik of dun,
blank of anders gekleurd,
jong of oud,
groot of klein,
gezond of gehandicapt ben.

Dieren oordelen niet!

En dat maakt het zo moeilijk als ze dan ziek zijn en niet kunnen vertellen wat ze scheelt.

Als ze zich groot houden omdat ze weten dat het jou verdriet doet dat er iets met ze is. Als ze vrolijk en blij door de dag gaan terwijl hun lijf intern aan het doodgaan is...
Vaak is het zelfs pas op het laatst zichtbaar dat er iets met ze is.
Hun gedrag slaat ineens van het ene uiterste naar het andere om. Het meest duidelijke voorbeeld zijn vogels.
Ze zitten opeens in een hoekje op de grond. Voorheen beten ze je vingers af als je ze probeerde te pakken, nu laten ze zich gewillig meenemen. Hulp is dan eigenlijk al te laat.

Soms gebeurt er iets waardoor je ziet dat ze ziek zijn; ze worden plots sloom, willen niet meer eten, hebben plots een bult waar het niet hoort, plassen liters..
Of je vind ze half verlamd op hun stekje ( zoals onze hond Misty door een interne bloeding) of zoals nu met mijn konijnemeisje Shaw in haar hok. Een beetje "genegeerd" door de andere soortgeno(o)t(en).

Nadat ze gister tegen de avond weigerde het voedsel uit het spuitje door te slikken wist ik dat haar einde naderde. Ze heeft bijna de hele avond onder een fleece tegen mij aan gelegen op schoot, toch ging ze pas toen ze in haar hok alleen was..
Ik ben verdrietig dat het me niet gelukt is haar te redden. En dat haar vriendje nu alleen is.
Maar blij dat ik niet de beslissing heb hoeven nemen haar een laatste spuitje te geven.

Want dat vind ik van het verzorgen van dieren het allermoeilijkste te doen!

Als er binnenkort weer sneeuw dwarrelt als ik met mijn honden ga wandelen, dan weet ik dat ze aan de andere kant van de regenboogbrug al mijn geliefde huisgenootjes heeft gevonden en ze me een berichtje sturen dat het ze daar goed gaat...


                                    www.balansisalles.at-thebeardie-inn.com
                                    balansisalles.blogspot.com






















Balans is Alles; Rat in my Kitchen


"de beste manier om chaos te veroorzaken is alles te regelen"

Ze zeggen wel eens dat alles valt of staat met de juiste planning. Soms zit die weekstructuur er zo ingebakken dat je er zelfs niet meer over nadenkt. Uitheemse activiteiten gaan moeiteloos over in acties binnen je eigen huishouden. En elke dag van de week heeft zijn eigen ritme, structuur en geplande activiteiten. Natuurlijk. Er schuift wel eens wat, door een ongeplande afspraak bij de tandarts, onverwachtse visite, een vakantie ,een of ander  griepvirusje dat rondwaart in je gezin. Maar, no matter what, alles in je leven komt vanzelf weer op zijn pootjes terecht en wordt in een van de volgende dagen of weken wel weer ingehaald.

Organizing en time management lijken aan jou niet besteed. Of eigenlijk, je voert ze al uit in de praktijk!

Tot het moment dat je leven opeens een wending neemt waar je niks meer mee kan. Je denkt dat het maar voor even is en je de boel later wel weer terug op de rails krijgt. Je probeert vast te houden aan de structuur en het schema dat er altijd was. "als ik straks weer beter ben, dan plan ik gewoon een paar inhaaldagen en voilà alles loopt weer als een trein". En je dagelijks leventje vervolgt zijn kabbelend bestaan. Toch?

Maar als dagen weken worden,


  • je niet weet hoeveel pijn je hebt als je opstaat,
  • acties meer tijd en hulp vragen dan je dacht
  • je dag korter is dan voorheen, ook al ben je nu de hele dag thuis   en
  • je To do- lijstje alleen maar langer lijkt te worden
  • dan lijkt geen enkel organizing schema meer haalbaar.


En opeens is Chaos geboren!


Je hebt altijd, juist omdat je meer honden in huis hebt, ervoor gezorgd dat onverwachtse visite zich "verwondert over de netheid van je huis". En je wilt gewoon dat dit onveranderd blijft, dus blijf je je best doen om in elk geval het woongedeelte keurig bij te houden. Alleen kost je dat nu veel meer moeite en tijd. En op andere plaatsen in je huis begint de rommel zich op te stapelen....

Terwijl je dagelijks schema in duigen is gevallen, hoe vaak je het ook hebt geprobeerd aan te passen, loop je met je handicap vooral op tegen teveel obstakels.

Die kastindeling bijvoorbeeld, waarvan je voorheen altijd dacht dat deze praktisch was, blijkt nu opeens helemaal niet meer zo handig. Te hoog, te veel op een gestapeld, te zwaar om te verplaatsen, soms zelfs gevaarlijk nu.

Klom je eerder wel even op een trapje ( of op het aanrecht ;) ) om iets te pakken of schoon te maken, nu blijkt het een stuk moeilijker als je je ene goede hand nodig hebt om én jezelf vast te houden ( om te voorkomen dat je valt) én daarmee ook het item te tillen of te verplaatsen...

Ook vloerbedekking blijkt ineens een stuk lastiger om te stofzuigen met maar 1 hand, zeker op die altijd al moeilijke plekjes.

Weet je eigenlijk hoe vaak je iets in je huishouden moet tillen met twee handen?

Nee hè?

Je staat er eigenlijk niet bij stil, doet het onopgemerkt.

Die stapel borden de kast in, een stoel verzetten, de wasmand naar de machine, boodschappen, een vaas met bloemen op tafel zetten, twee mokken dragen, boeken terug de kast in, ( enzovoort, vul maar aan...).

En ineens is het gewoonweg onmogelijk geworden om je vast te houden aan je dagelijkse structuur, schema, rituelen zoals ze waren voor je handicap.  Je moet rekening leren houden met je beperkingen en met de mogelijkheden om hulp van anderen in te zetten. Je krijgt alleen de tijd niet om die aanpassingen geleidelijk in te voeren zoals in de tijd dat je kinderen opgroeiden.

Want ondertussen draait het leven door en blijven de ( huishoudelijke) activiteiten zich op stapelen.

Dus je moet keuzes gaan maken....



  • Als een dag of weekschema niet werkt, wat zou dan wel handig zijn?
  • Wat vind je het belangrijkste dat je gedaan wilt krijgen?
  • Wat kan je zelf doen? ( en zonder dat je je "goede" hand overbelast)
  • Waar heb je hulp bij nodig? Van wie en wat precies?
  • Kun je je omgeving aanpassen ( laten) zodat het voor jou gemakkelijker word zelfredzamer te zijn?
  • Bestaan er überhaupt hulpmiddelen voor je problemen?


En vooral ; Waar en hoe vind je wat je nodig hebt?
 Rat in my kitchen ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018  
  www.balansisalles.at-thebeardie-inn.com
balansisalles.blogspot.com

Balans is Alles ; Hulp gevraagd!

balans is alles- hulp gevraagd
We beginnen maar eens ergens in het begin. Toen het nog leuk was dat iemand anders iets voor jou deed. Leuk omdat je al jaren lang eigenlijk iedereen wel het werk uit handen nam, zelfs als dat opvoedkundig een grote fout bleek. Ook deed je het voor jezelf, want er was/is natuurlijk niemand die het goed, lees op jouw manier, kan doen.
Hulp in de Huishouding was jezelf!
Okee goed, je moet voor een zestal weken in het gips en het is natuurlijk niet zo dat je dan ineens alles met 1 hand kan doen. Die pan omschudden, schoonmaken, dat t-shirt dat je niet meer terug uitkrijgt over je hoofd en , voor het eerst in meer dan 40 jaar, moet je weer vragen of iemand je veters wil strikken.Maar met een hand en arm in het gips leek zelfs een blik genoeg om anderen te bewegen iets voor je te doen. In huis maar ook als je in de winkel bij de kassa staat of ergens een deur open moet. "laat maar, ik doe het wel". Zeg nou zelf hoe vaak heb jij dat niet gewoon gedaan voor een ander?
Dus was je blij dat je eens eventjes niet alles zelf hoefde te doen.

Ergens kwam echter dat moment waarop de aangeboden hulp een stuk kariger werd...

Zo toen het gips vervangen werd door verbandtape en je in het kader van revalidatie, in samenwerking met de fysio, weer alles zelf moet gaan leren doen. Alleen besefte niemand dat met het gips eraf is je echt nog niet alles weer meteen kan. Er waren zelfs mensen die toen je nog 2 weken gips te gaan had al vroegen wanneer je dit of dat weer kon ( komen) doen...

De Tijdgeest is snel, maar helaas bleek het niet zo dat de genezing haar wel inhaalde.Dus als er gezien werd dat iets echt niet gedaan kon worden dan was de hulp er thuis nog wel. Gelukkig! Want behandelende dokter houden de boot af met "breuk genezen, klus geklaard".


Toen het blote huidje langzamerhand meer zichtbaarder werd en je hand voor de buitenstaander weer "normaal" begon uit te zien, werd je echter geacht weer zelf alles te kunnen doen.
Iets zwaars tillen, dat kon er nog wel vanaf.

Waarschijnlijk omdat iedereen de logica bezit dat een gebroken lichaamsdeel opnieuw kracht moet opbouwen. Als de vraag echter maanden later nog steeds gesteld wordt, begint ook het gemopper.

En bij jou? Bij jou groeit de frustratie!

Niet alleen omdat je voor God weet hoe lang een deel van je zelfstandigheid kwijt bent maar ook omdat je nu over je gêne heen moet stappen om hulp te vragen voor activiteiten die je vroeger tussen neus en lippen door wel effe deed.
Laat staan als je die hulp nodig hebt voor gewone alledaagse dingen, zoals die pan afgieten, iets hards voor je doorsnijden, pilletjes uit een blister halen, knoopjes sluiten, een pot of blik openen... Er wordt steeds vaker snel geagiteerd gereageerd als je "belangrijke"zaken ondermijnt door voor zoiets "onnozels"hulp te vragen. "Kan je dat niet zelf? "           
 Zelfs familie blijft je elk moment vragen; "of het nu weer over is?"

Frustratie; Als je vol enthousiasme begint aan een taak of een activiteit, om een tijdje later stampvoetend in de ruimte te staan en de conclusie te moeten trekken dat er weer iets in je leven is dat je klaarblijkelijk niet meer kunt zonder de hulp van anderen.

Het nadeel van een handicap die voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar is, is het onbegrip van de mensen om je heen.
Als je een hand, voet, been of arm daadwerkelijk zou missen, of figuurlijk doordat deze in gips of verband zit, dan is iedereen geneigd om geduld te hebben en je die helpende hand toe te steken.

Maar in de ogen van je omgeving ben je gezond zodra er niets meer te zien is. En als je gezond bent, kun je alles!

Het ergste is dat je zelf, uit schaamte voor je onkunnen, vind dat je je niet moet aanstellen. Dat jij zelfs gaat proberen die mensen niet teleur te stellen in hun verwachtingen.
Als ze je iets in handen geven, dat je helemaal niet kunt tillen, en je laat het daardoor vallen, dan verontschuldig je je zelfs voor je klunzigheid. Of je wringt je in alle bochten van je lijf om iets toch gedaan te krijgen om niet te laten merken dat je het niet kunt om vervolgens urenlang te kampen met extra pijn, wat niemand dan ziet omdat ze dan niet meer in de buurt zijn.

Want het is toch een absolute schande dat zo'n ( jonge) volwassen vrouw dat oude mensje niet wilt helpen om die doos van de bovenste plank in de winkel te tillen....

Dat je nee moet zeggen om jezelf te beschermen terwijl je eigenlijk met liefde wil helpen dat ziet men niet.

En terwijl je al worstelt met gevoelens van schuld, onvermogen en pijn, prangt steeds die directe vraag om oplossingen waarmee je het verlies van je zelfstandigheid en waardigheid kunt compenseren, zonder steeds een beroep te doen op de hulp van anderen. Ook omdat er steeds vaker momenten komen dat je er echt alleen voor staat en er gewoonweg niemand in de buurt is die je KAN helpen.

Je kunt zo moeilijk nepgips om je hand doen om mensen erop te wijzen op je handicap...




of met zo'n bordje, zoals die op een vliegveld, rondlopen,

waarop dan, in plaats van je naam, staat;

GEHANDICAPT HULP GEVRAAGD!

 Hulp gevraagd! ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018 www.balansisalles.at-thebeardie-inn.com